Zelfmoord
Het kan zijn dat de pijn zo snijdend is, dat u dood wilt.
Dan houdt het lijden immers op, denkt u. Ook kunt u dit leven
zonder die Ander zinloos vinden. Doodgaan lijkt de oplossing.
Dat zijn simplistische gedachten. En onwaar. Mag ik mij
richten tot het laatste restje gezond verstand in u?
Mijn lieve Liefdescursist, uw verlangen naar de dood is
feitelijk een verlangen om deze pijn te ontvluchten. Niet
het leven verafschuwt u, maar de huidige situatie. Het is
efficiënter en tegenover uw dierbaren vriendelijker om
de situatie zelf te veranderen, zelfs al vraagt dat wat meer
inspanning. U denkt dat u geen dierbaren heeft? Wel, als u
bij uw begrafenis kon zijn, zou u nog weleens opkijken.
Misschien zou u daar ook uw voormalige Geliefde zien, die
indruk op een nieuw iemand probeert te maken door over uw
zelfmoord op te scheppen. Natuurlijk kan die ander zo ongevoelig
zijn, wat dacht u.
Ik weet het, ik weet het, u bent wanhopig. Goed dan. Ik
ga even in op uw wens om dood te gaan. Het mag. Op één
voorwaarde: probeer nog twee jaar het leven voor uzelf zinvol
en aangenaam te maken. Graag met evenveel inzet als u nu naar
de dood verlangt. Ga in therapie, haal kinderdromen uit de
kast en vervul ze, spaar minder en koop meer van hetgeen u
genoegen verschaft en zeg tegen uw dierbaren dat u ze nodig
heeft. Na deze periode maakt u de balans op. En voordat u
dan een besluit neemt, mailt u mij,
|
