Genezen Fase 2:
Loslaten
Wat een pijn, wat een verdriet en wat een hartzeer... Nadat
u zich in de fase 'accepteren' uitleverde aan het afscheid,
heeft u zich ellendiger dan ellendig gevoeld. Het verdriet
liep naast u, als een trouwe schaduw, en ging 's nachts aan
het voeteneind van uw bed staan, klaar om met u de ochtend
te beginnen.
Ja... dat beeld van de trouwe metgezel is met opzet gekozen.
Het is een tedere band die u aan uw verdriet bindt, en dat
is de band met uw Voormalige Geliefde. In het blijven voelen
van de pijn, ervaart u contact met hem/haar. Het is eenzaam,
dit eenrichtingsverkeer, maar het lijkt beter dan niets. En
toch: gehecht raken aan de aanwezigheid van verdriet is het
slechtste dat u kunt doen.
Geef het verdriet op, vraag ik u. Een hardvochtiger vraag
kan ik niet stellen, een minder belangrijke evenmin. Geef
het op, lieve Liefdescursist/e, want loslaten maakt u vrij
van de afwijzing. Wie zijn/haar verdriet ten diepste heeft
doorgemaakt, kan loslaten. Zeg het hardop: "Ik laat het verdriet
los, ik mag zonder verdriet zijn." Daarmee ontkent u niet
hoe groot en belangrijk de liefde tussen u en de Voormalige
Geliefde was, dat kan nog steeds waar zijn. Het enige dat
u doet, is verdriet loslaten dat niet meer nodig is.
Wees evenwel voorbereid op een nieuwe golf van pijn in reactie
op het loslaten. Deze zal sneller voorbij zijn.
Emoties ervaren en loslaten... het logische vervolg erop
is verder leren leven. U verblijft niet in het zwarte gat,
maar in een open ruimte waarin het goed toeven is.
|
