Genezen Fase 1:
Accepteren
Daar zit u dan. Opeens heeft uw Geliefde de relatie met u
beëindigd. Terwijl die ander geniet van de herwonnen
vrijheid, lijdt u de pijnen van een gebroken hart. Een fijn
begin van een nieuw leven, maar niet heus. De komende maanden
strekken zich eindeloos voor u uit en het leven lijkt een
dorre woestijn. Alles is zinloos geworden. Moet het nou zo
verder?
Heus, ik leef oprecht met u mee. Laat ik dat gezegd hebben.
Zelf weet ik uit eigen ervaring hoe alles-ontwrichtend hartzeer
kan zijn. Maar als ik u alleen een zakdoek aanreik, komen
we niet veel verder. Uw hart is gebroken, zegt u. Welnu, laten
we het helen. In drie lessen leer ik u om te gaan met uw liefdesverdriet.
De eerste fase is het pijnlijkst, omdat u moet accepteren
dat het voorbij is. Laat die waarheid toe in uw hart. Zeg
hardop dat het uit is. Vertel het tegen uw moeder en spreek
erover. Begin een dagboek.
Uit is uit, en niet aan. Dat klinkt simpel, maar dat is
precies waar u emotioneel moet uitkomen. Die waarheid mag
u niet ontwijken. Denk dus niet dat het over een paar maanden
of een jaar misschien wel goed komt, want uit is uit en niet
aan. Zeg ook niet tegen uzelf dat het toch niet waar kan zijn,
want uit is uit en niet aan. Hou uzelf evenmin voor dat die
ander door de omgang met derden vast zal begrijpen hoeveel
u voor hem/haar heeft gedaan, want uit is uit en niet aan.
Geen smoesjes, dus. Het leven gaat door en u moet mee.
Wees voorbereid op pijn, op tranen, op lichamelijke ontreddering.
Schrik er niet van. Dat hoort bij het proces van acceptatie.
Met de volgende les gaat u verder: u leert loslaten.
|
