Ach, mijn lieve Liefdescursisten,
"Waarom doet mijn hart zo'n pijn, wanneer gaat het over en
zal ik ooit nog liefhebben?" Bijna dagelijks stelt u mij deze
vragen, en iedere keer zucht ik meelevend. O, dat liefdesverdriet
toch door zo weinigen serieus wordt genomen! Maar nu zijn
we onder elkaar. Ieder van ons heeft geleden, lijdt of zal
- hoogmoedigen, opgelet - eens die pijn ervaren.
Wegnemen kan ik het verdriet niet. Dat die ander opeens
bij u terugkomt is onwaarschijnlijk en zelfs als dat gebeurt,
zal het u eerder wantrouwen schenken dan geruststelling. Ook
het haastig aanschaffen van een andere Geliefde verlost u
niet van het huidige liefdesverdriet om die ene. Kortom, u
zit in het schip en zult uw misère onder ogen moeten
zien. Maar niet alleen. Ik sta naast u en bied u mijn brede
damesschouder om tegen te leunen.
In dit tranendal heb ik het pijnlijkste en hoopgevendste over liefdesverdriet bijeengebracht. Sluit de gordijnen, trek de telefoonstekker
eruit en leg voordat u begint te lezen een hoge stapel schone
zakdoeken klaar. Ik wens u alvast veel sterkte,
|
